De levenden werken voortdurend aan de vervulling van de dromen van hun doden. Wanneer een levenswerk niet af is als de dood verschijnt, wordt het een netelige opdracht. Het oeuvre van een beeldend kunstenaar is nooit compleet. Met de dood van de maker, sterft een belofte, maar het werk blijft. De kunstenaar wordt geen geest. Hij is werkelijk. Aan de muren in je huis, gestapeld op zolder, schimmelend in de kelder. Hij is. Steeds en overal herinnert hij je: ‘Maak mijn taak af, herstel de gebroken belofte. Laat me voortbestaan door mijn werk: 3 + 3 = 7’

Joost Sicking overleed dertig jaar geleden. Hij was drieënvijftig. Hij had zijn leven lang gewerkt als een bezetene. En nooit stilgestaan bij de materiële overvloed die hij zou nalaten.
Waarschijnlijk zou hij zeggen: ‘verbrand maar’. En die uitspraak zou een leugen zijn. Een leugen uit liefde.
Dezelfde liefde heeft geleid tot een monografie, website en verschillende tentoonstellingen na zijn dood. En diezelfde liefde heeft een kamer volgepropt met schilderijen en tekeningen, geduldig wachtend op de voltooiing of het verval.

Voilá, het dilemma der erfgenamen. Alle kinderen, echtgenoten, kleinkinderen van overleden kunstenaars herkennen dit. Ze zeulen het werk van hun ouders mee, richten altaars op, schrijven boeken, maken films en documentaires en vullen archiefkasten. Allemaal op zoek naar het antwoord op het raadsel, dat de wonderbaarlijke uitkomst van drie plus drie moet leveren.

Dedooiekunstenaar zoekt naar de artistieke, historische en emotionele waarde van het legaat, naar het lot van verweesde collecties, het archief van de toekomst: Wat bewaren we, hoe bewaren we het?

De makers van dedooiekunstenaar: Bald & Caro Sicking, Kai Kuper, Reinier Thissen

dedooiekunstenaar op Facebook

Videos van expositie & bijeenkomsten rondom het Dilemma der Erfgenamen

 Najaar 2016